Yunus Emre

 

    Çokça zaman sonra yine bir yazı yazma ihtiyacı hasıl oldu. Bu bloga zamanında onca film listeleri yazıldı, tavsiye edildi. Henüz bir Türk yapımı dizinin yazılması gelmedi içimden. Ama bugün taştı içimden, sığmadı. Buraya da ekleyip zaman zaman bakıp hatırlamak, yeniden izlemek için şevk olsun istedim.  

    Dizimiz Yunus Emre Aşkın Yolculuğu. 2015 TRT yapımı 44 bölümlük bir dizi. O zamanlar göz ucuyla baktığım bir kaç sahnesi vardı. Asla unutamadığım tek bir sahnesi ise her izlediğimde ve dahi dinlediğimde beni çok etkiler. İzlemek kardeşimin de vesilesi ile bu yılın üç aylarına nasipmiş. 44 bölümü anca izlerim diye düşünürken bir iki haftada bitirdim dayanamadım. Adı üzerinde temelinde Yunus Emre'nin aşk yolculuğuna eşlik ediyoruz. Yunus'u bilmenin ötesinde yaşamaya çalışıyoruz. Tek Yunus mu asla, hemen hemen dizide herkesin bir yolculuğu bir sınavı var. Hepsinin de bizde bir karşılığı var. Molla Kasım, Bacım Sultan, Aynalı, Minberci Hasan, Adem Efendi, İsmailim kurbanım.. 

    Kadı Yunus’un , Derviş Yunus’a yolculuğu. Nefsin mertebeleri arasında boğuşması ve o kapıları tek tek açması, Taptuk Emre’nin gönle dokunup, onaran sohbetleri. Bütün bu başarılara eklenen eşsiz oyunculuk yeteneğ. Hiç mi eleştirilecek yönü yok var tabi ama kusur bulmuyoruz, Çünkü, kusur... (Diziden tamamlayacaksınız :)) Bir sahne var demiştim. Zikir sahnesi… Yunus artık aşkın yolculuğunda sona gelmiş. Gerçek aşkını bulmuş yanmış, yanmış ki ne yanmış. Şiirleri o zaman bile aşmış memleketleri ilahiler hallerinde dillerde dolaşır  olmuş. Şeyhiyle yola düşüp bir memlekette dost meclisine kurulmuşlar.  Burada onun bir ilahisini okurlar. Hepimizin malumu olan o ilahi. Oyuncu burada o kadar güzel hissettiriyor ki, Dünya yalandır derken ki o yüzü. "Vallahi, billahi yalan ben anladım siz de anlayın kardeşim" der gibi. 

    Bölümler bittiğinde bile bir his kaplıyor içini, ya da bir düğüm tam belirsiz bir duygu. Hele finalde, tam bir boşluk hissi. Hepsi kayboldu gitti sanki. Oysa değil. Bunca yıl sonrasında Yunus Emre’yi tanıtan, sevdiren, gönül bağımızı pekiştiren her emeği geçene sağlık olsun, dua olsun.