4 Eylül 2013 Çarşamba

Altın ve Bakır


Her birimiz ayrı bir çerçeveden değerlendiriyoruz hayatı.  Bir avukata sorsak ki, yaratılışın özü nedir diye? ilk aklına gelen “adalet” olur büyük ihtimalle. Öte yandan aynı soruya bir çiftçinin “emek” diye cevap vermesi beklenebilir.  Bir arife sorsak da bize “Allah için sevmek” diyebilir.

Biriktiririz sürekli. Acıları, üzüntüleri, kayıpları… Kayıp ne tuhaf bir kelime öyle… Hele de biriktirmesi nasıl olur ki? Ne kayıp olabilir ki bu dünyada eğer ahirete inanıyorsak. 
Sevmek derken, bir moda olmuş ki sevmek… En güzel biz severmişiz gibi, sanki nefsimiz değil de “Allah için” sevmişiz gibi, her ayrılığın gündoğumunda  “Allah sabredenlerle beraberdir.” Ayetinin muhatabı sanıyoruz kendimizi.  Sevgiyi de düşürdük yerlere ve nerelerde tükettik sabrımızı ve ne çabuk kör olduk da göremedik gerçek acıları, gerçek sabredenleri. 

Geçmişin getirdikleri, günümüzün yaşantıları içerisinde tam bunları düşünürken bir film özetledi konuyla alakalı düşüncelerimi. Hep farklı kültürleri, farklı yaşantıları merak ederim. Duyguları da… Nasıl severdi bir Avrupalı, nasıl saygı duyardı bir Asyalı…  Bunu nasıl film ederdi bir yönetmen. “Allah için sevmek” desek hepimiz yazarız bir sürü süslü kelimelerle yazılar. Ya da tek bir fotoğraf gösterir susarız. Ben de bir film tavsiye etmek isterim sizlere. İnce ince işlenmiş filme “Allah için sevmek”…

Filmde yer alan hocanın sözleriyle;


"Herkes bir ömür cennetin anahtarını aradı. Bir hazine ya da bir kimya, iksir. Mutluluğun sırrını yanlış yerlerde arıyorlar. Orada olmadığı malumdur. Bu hazineyi hayal edenler bu hayal ile hazineyi kaçırıyorlar. Tüm bu mantık tek kelimeyle özetlenebilir; ister buna anahtar deyin, ister rumuz... 
Ama hiç de öyle karışık değildir bu. Yüce Allah bu sırrı Hz. Musa'ya bir kelimede söyledi:

-Benim için sev, benim için buğz et.

İşte bundan ötürü tüm amellerinin kabulünün anahtarı "velayet"tir. Allah için sevmek..
Eğer sevginin mizanı Allah olursa, kimse sizi takdir etmese de yine seversiniz. Vefasızlık görseniz de doğru olanı yapmaya devam edersiniz.

Bu menzile varmayıp, yarı yolda kalanlar, Allah için çalışmıyorlar. Bu yolda Allah için ne kadar zorluk çekerseniz, daha çok Allah'a yakınlaşırsınız.

"O'nun aşkının kimyasından, bu kara yüzüm altın oluverdi."
Evet, senin lütfunun mutluluğuyla ,  toprak altın oluverir."

İnsanların arayıp durduğu bu kimya aşktır, gerisi çer-çöptür... Eğer okuduklarınız bizimkiyle aynıysa, yırtıp atın kitaplarınızı. Çünkü, aşk ilmi hiçbir kitapta yazmaz!"



31 Ağustos 2013 Cumartesi

Orada bir kardeşim var.


           Kendimi bildim bileli Müslümanların yaşadıkları zulümleri yüreğimde hissettim. Onlar meydanlarda cihad ederken, ben evime sığamadım. Bir keresinde bir kampanya vardı. Gazze'nin şehir kodunu veriyorlardı, sonrasında çevirdiğin her numara oradan bir kardeşin numarasıydı. Ben de denedim. Bir iki denemeden sonra bir kız çıktı telefona. Allah'ım ne kadar heyecanlanmıştım. Birkaç saniye sessiz oluşumdan tedirgin olmuştu. Bunu İsrailliler yapıyordu çünkü. Ev telefonlarından evde var olduklarını öğrenip evi bombalıyorlardı. Telefondaki kıza Türk olduğumu ve onlar için dua ettiğimizi söyledim. Gerisi karşılıklı ağlamakla devam etmişti.
         Şimdi,  Mısır-Suriye yanıyor. Orası yandıkça biz yanıyoruz. Türkiye yanıyor. Onlar zafer gelene kadar sokaklaları terk etmiyorlar. Biz de onların bu onurlu duruşlarında birlikte sokaklardayız. "Biz neden Mısır'a karışıyoruz" diye soranlar var aramızda, ben onlara acırken sorularının cevabını Şehit Esma'nın annesi veriyor; "Erdoğan'nın kızım için ağladığını görünce az da olsa insanlığın kaldığını hissettim."
           Rabbim, beni bir gün kilometrelerce uzağımda yaşayan bir insanla karşılaştırıyor. O da kendi ülkesinden uzaklarda yaşıyordu. Ben de onun o sıralar yaşadığı ülkede tanışıyorum kendisiyle... Daha görmeden özlüyordum onu. Çok değişik bir duyguydu. Onu bana sevdiren Allah'a hamd olsun.
           Tanıdıkça daha çok sevdim onu. Her gün daha çok. "Uzaklarda olsalar da birbirlerini Allah için sevenler..."
         Mısır'da kardeşim var. Darbe olmadan bir ay önce ülkesi Mısır'a geri dönmüştü. O her gün şehit haberlerine uyanırken "Saliham çok dua et derken" benim için parçalanıyor.  Yüreğim doluyor doluyor taşıyor. Acının farklı bir boyutu bu, birçok şeyi geride bırakıyor. Yeni tarifsiz duygular veriyor. Acizliğimi hissettiriyor.

Allah seninle olsun.
Allah Mısır'la olsun.
Senin de söylediğin gibi "Zafer yakın kardeşim"
Canım kardeşim...


19 Temmuz 2013 Cuma

Güncellenmiş Şeytan

           Ondaki hırs hiç kimsede olmadı olamaz da, ondaki haset hiç kimsede yok olamaz da, "bu yola baş koyduk" deriz ya, bizden önce ilk diyen o işte. İnsanı aldatmak için, insani saptırmak için, hani o diğer yol var ya o yoldan bizi götürmeye çalışan... Şeytan...

               "Madem öyle, beni azdırdığından dolayı onları (insanları saptırmak) için mutlaka senin dosdoğru yolunda (pusu kurup) oturacağım. Sonra muhakkak önlerinden, arkalarından, sağlarından ve sollarından sokulacağım. Onların çoğunu şükredici bulmayacaksın." (ArafSüresi 16-17)

           İlk isyan, ilk baş kaldırış onda. En büyük inatta onda. Bizde de var olan ve bunu İslam için, Allah için, Müslümanlığı her yerde her zaman yaşamak için kullanmamız gereken inadımızı biz hangi yönde kullanıyoruz? Ne tarafındayız?


              Herkes büyük günahları bilir. Ve sanarız ki şeytanın bize söyledikleri hep bunlardır...
Zina yap,
Oruç tutma,
Namaz kılma,
Başını örtme,
İsyan et...
        
            Böyle bir şey kalmadı. Namaz kılmayan insan yok gibi, çünkü vakti olmadığı için namaz kılamayan insanlar var. Oruç tutmayan insanlar yok sıcaktan dolayı, yılda iki defa çıkan tansiyonundan dolayı tutamayan insanlar var. Başını örtmek istemeyen yok, işinden dolayı örtemeyen insanlar var. Zina yapmak günahtır. Zina yapmayız, ama karşı cins ile parkın en ıssız tarafında gözlerden uzak otururuz. (Bu zinaya yaklaşmakta olmuyor haşa.) Mod

            Ezan okunduğundan hepimiz müziği kapatırız, uzanmış yatıyorsak eğer muhakkak kendimize bir çeki düzen veririz. Ama maalesef birçoğumuz "Hayyal esselah"sözünü duymayız. Ezan bize kalk diyor, kendine çeki düzen ver diyor. Ama ezan bitince tekrar yat demiyor. Haydi namaza diyor. Şeytanın en büyük özelliklerinden birisi de sağ tarafımızdan seslenmesidir. Ne iyi bir şey yaptık değil mi müziği kapatarak.
             
            Teknolojiyi senden, benden önce şeytan takip ediyor. En yeni bilgileri o alıyor. Yeni sürümü o yüklüyor. Onun da twitter hesabı var, onun da Facebook sayfası var, onun da bir sürüsü takipçisi var. Iphone 5'e gününün büyük bir kısmını geçirmen için, programları yüklemiş bile.
 
            İç sesimizle konuşuruz çoğu zaman fakat ne zaman doğruyu ne zaman yanlışı söylediğini anlamakta zorlanırız. Gün geçtikçe şeytanla olan mücadelemiz de artıyor. İçimizde öyle yerlere saklanıyor, öyle damarımıza basıyor ki. Hani çocukluğumuzun mini kitabı var ya "Şeytanın Hileleri". O kitap işte kendini yeniledi. Şeytan kendini güncelledi ve zamana insanlığa karşı meydan okumaya farklı yollarla devam ediyor. Mücadelemize çok geniş pencerelerden değil de biraz daha daraltıp devam edebiliriz. 

29 Mayıs 2013 Çarşamba

Bir güneşim, bir babam, bir terliklerim...

Çok özleyince ben hep okurum tekrar tekrar...

"Bir Güneş'imi, bir babamı, bir de terliğimi bırakmıştım geldiğim yerde.

Bir ilkbahar gününde, güller gibi kokan Medine'de dünyaya gözlerimi açmışım. Doğduğum hastahane, Ravza'nın hemen yanı başında olduğu için, duyduğum ilk koku, Sen'in bahçenin gül kokuları olmuş. Babam gelip de, daha kulağıma ezan okumadan, kulaklarım mescidinin ezan sesiyle şereflenmiş. Kırk günlük olduğumda ilk ziyaretimi de Hâne-i Saadet'ine yapmışım. Hemen hemen yaptığım her ilkte, Sen varsın. Daha konuşmayı öğrenmeden, Sen'i sevmeyi öğrenmişim. İlk adımlarımı Ravza'nın mermerlerinde atmış ve Rabb'imle ilk buluşmamı, ilk secdemi Sen'in mescidinde yapmışım. Evini her ziyaret edişimizde Sen'i görmesek bile, varlığını hisseder, evinden her ayrılışımızda da hüzünlenirdik.

Çocuklar evde sıkılınca isterler ki, babaları onları parka, eğlence yerlerine götürsün. Medine'de yaşadığımız sürece, bunları hiç istemedik babamızdan. Canımız sıkılmaz mıydı acaba hiç? Sanırım Medine'deki hiçbir çocuğun canı sıkılmazdı. Çünkü burada hiçbir yerde olmayan Gül Bahçesi ve bahçenin "Biricik Efendisi" vardı. Vaktimizin çoğu, o bahçede geçerdi. Sen'in bahçenin mermerlerine ayakkabıyla basamazdık. Yalın ayak dolaşırdık mermerlerin üstünde. Korkardık belki bahçenin güllerine basmaktan kim bilir. Yazın mermerler ayaklarımızı yakar, bu hoşumuza giderdi. Babama sormuştum bir seferinde:

- Babacığım Medine neden bu kadar sıcak?
- Evlâdım, Medine'de iki Güneş var da ondan.
- Nasıl olur babacığım, Güneş tek değil mi?

Babam gülerek:
- Doğru yavrum, bütün dünyayı ısıtan bir tane Güneş var. Bir de âlemleri aydınlatan ve ısıtan öyle bir Güneş daha var ki; O da (sas) Medine'de olunca sıcaklık iki kat oluyor.

Babamın bu cevabı çok hoşuma gitti. Gerçekten mermerler ayaklarımızı ısıtıyordu; ama Sen'in sıcaklığın içimizi daha çok ısıtıyordu.

Medine'den ayrıldıktan sonra belki ayaklarımız üşümedi; ama içimiz bir türlü ısınmıyor. Çünkü gönlümüzün Güneş'ini orada bırakmıştık. Artık O'nun (sas) evine, bahçesine gidemiyor, mermerlerinde yalın ayak koşamıyorum. Gerçi ışığın tâ buralarda da bizi aydınlatıyor; ama içimi ısıtması için Ravza'na koşmam lâzım.

Bahçende yürürken güzel ezanlar okunurdu, sanki Bilâl-i Habeşi okurdu. Biz de mescide koşar, babamın yanında namaz kılardık. Bazen o an yanımıza usulca bir kedi sokulurdu.

Babam: ‘İncitmeyin sakın, onlar Ebû Hüreyre'nin (ra) kedileri.’ derdi. Biz de onları severdik.

Çarşamba günleri Uhud'a gider, Sen'in çok sevdiğin amcanı ziyaret ederdik. O bizim de amcamızdı. Kardeşlerimle Ayneyn Tepesi'ne çıkar, oradan Uhud'da yatan 70 şehide selâm verirdik. Uhud Dağı'na her baktığımızda, Sen'i orada görür gibi olurduk. Uhud da, Ravza'n gibi gül kokardı. Orası da ayrı bir gül bahçesiydi sanki.

İşte benim yedi senem ki; en değerli, en güzel yıllarım, Sen'in Köyünde, Gül Bahçende, savaştığın yerlerde, Sen'inle dopdolu geçti. Sen'i görmesem de, Sen'inle yaşamaya o kadar alışmıştım ki, yanından ayrılırken, sanki bir parçam orada kalmıştı. Buraları bana gurbet oluverdi. Elimde olsa hemen yanına koşar gelirim, ama hep, "Büyüyünce gidersin." diyorlar. İşte sırf bu yüzden hemen büyümek istiyorum. Yanına gelince büyümüş bile olsam, bahçendeki mermerlerde yalın ayak dolaşacağım. Tâ ki Güneş'im, içimi ısıtıncaya kadar.

Hasretinden, gönlüm üşüyor. Belki hasretin herkesin içini yakar; ama beni üşütüyor işte. Çünkü benim ruhum, doğduğumdan beri, sevginle ısınmaya alışmış. Sıcaklığına o kadar muhtacım ki; ne olur sana gelemesem bile, Sen beni hiç bırakma, evimizi şereflendir, ışığınla gecelerimize nur ol, sıcaklığınla bütün zerrelerimizi ısıtıver. Tıpkı Medine'de iken ısıttığın gibi.

Benim adım Nebi. Bu ismi bana, Sen'i çok seven biri koymuş. Diğer adım, Muhammed. Bu ismi de Köyünde bıraktığımız babacığım vermiş.

Ben de Sen'in gibi babasız büyüyorum. Ama Sen, asla yetimliğimizi hissettirmiyorsun. Medine'den ayrıldığımızdan beri, hep yanıbaşımızdaymışsın gibi hissediyorum. Geceleri korkmadan güvenle uyuyorum. Sen'i tanıdığım ve sevdiğim için Rabb'ime binlerce kez teşekkür ediyorum.

Babamı kabre koyarken, ağabeyimin terlikleri onun kabrine düştü ve orada kaldı. Ben o terlikleri çok kıskandım. Çünkü ağabeyimin terliği hep babamla kalacaktı. Babamı son ziyaret edişimde, ben de kimse görmeden terliğimi babamın kabrine gömüverdim. Benimki de babamla kalsın diye.

Evet, demiştim ya, bir Güneş'imi, bir babamı, bir de terliklerimi bırakmıştım geride. Babam ve terliğim hep oradaydı, gelemezlerdi. Ama Güneş'im hep yanımdaydı. Yetimlerin Efendisi, yetimlerini hiç ışıksız bırakır mıydı? Dünyanın bir ucuna da gitsek, bizi bırakmayacağını biliyordum. Gözümüz, gönlümüz Sen'inle aydınlanır Efendim! Ruhumuz, içimiz sıcaklığınla ısınır.

Rabb'imden hep bana tekrar Sen’in gül bahçenin mermerlerinde yalın ayak koşmayı nasip etmesini diliyorum. Tâ ki aşkınla, sevginle bütün bedenim yanıp kavrulsun. Terliğimi bıraktığım o güzel mekan son durağım olsun."



Medine’de bir şirkette elektrik teknisyeni olarak çalışan Allah dostu ve peygamber aşığı bir kardeşimiz işin son günü sabah mesaisinde kendisine verilen teknik görevi tamamlayıp ayrılmak üzere iken Resulullah’ın Ravzasında elektrik çarpması sonucu vefat etti ve Cennetul Bakiye defnedildi. Ailesi Türkiye'ye döndü. O zaman 7 yaşında olan oğlu Muhammed Nebi Doğanay ortaokul öğrencisi iken kompozisyon dersi ödevi olarak bir makale yazmış ve bu makale ile birincilik almış.

Ben de yaklaşık 10 yıl önce okumuştum bu yazıyı.