12 Ağustos 2021 Perşembe

Yeni Muhafazakarlar 2

 


9 sene önce blogumda "yeni muhafazakarlar ve muhafazakar burjuvazi" başlıklı iki ayrı yazı yazmıştım. Seneler sonra durumun daha da vahim olacağı akla gelmeyecek bir şey değildi aslında. O zamandan bu zamana değişen kimliklerimize yeni yeni isimler eklendi evet.

Influencer; ...

Kendilerini, "sosyal medya ve dijital kanalları aracılığı ile herhangi bir ürün ya da servis hakkındaki yaşadıklarını, deneyimlerini takipçileri ile paylaşmaları yoluyla tanıtım ve pazarlama aktiviteleri yapan, belirli bir topluluğu etkileme ve yönlendirme gücüne sahip kişi" olarak tanımlıyorlar..

Güzel.  Tanıtın, para kazanın. Çocuklarınızı, anne babasınızı da kullanın. Kadın, erkek, çocuk  herkes yapıyor. Bu işi yapan "muhafazaklar" da var tabiki. Günden güne artıyor sayıları.  Peki nasıl yapıyorlar. Bize yansıyan kısmı ile;

Mesela; kolları ve boyu kısa (bilek üstü) bir elbiseyi sadece bulunduğu sitenin adresini verip paylaşmıyorlar. O alınıp ( (hediye ediliyor ve üzerine anlaşmalı bir fiyat verilip) giyiliyor, ona uygun lüx bir markanın çanta ve ayakkabısı ile kombin ediliyor.

Bu ürün sadece kıyafet olmuyor aslında çoğunlukla da kozmetik ürünü. Bilirsiniz kadınlar buna dayanamaz. Bir anda bu kadar çok ürünü nasıl kullanıyor yüzüne diye sorgulamadan inanıp satın alan bir grup var. Var ki, link paylaşımı devam edebiliyor.

Güzellik merkezleri ise her geçen gün artmakta. Ufak dokunuşların yer yer olduğu ama estetiğin asla olmadığı kızlarımız meydanlarda link vermeye devam ediyor. Yaşasın kimse yaşlanmayacak...

Bilek üzeri pantolonlar ve dizden epey yukarıda gömlekler şuan moda. Eğer uzunlar moda olursa kısa süreli onlar da paylaşılır.

Birsey diyeceğim... gelinligin nisanligin bile bilek üstü olanı cazip.

Annesi ile birlikte dans ede ede en çok tiklanacak videoları çekip paylaşanlar var. Evler, banyolar, tuvaletlerz yatak odaları mesela o grup da bi yandan devam ediyor paylaşıma. Konu dağılmasın ama geçen gördüğüm şeyi de paylaşayım araya. Bir çarşaflı hanım yüzünü asla göstermiyor ama bileginin üzerine parmakalarina degecek kadar hassas olduğu tesettürünü gösteriyor. Evinin her detayini paylaşıyor. Gittiği tatilde bir video çekmiş ve bu keşfete düşmüş ki başarıyı yakalamış. Yattığı yataktan baslayarak bir video çekmiş.  Domdom kurşunu çalıyor fonda da. Amacı ne olabilir? 

Iyi şeyler de var mesela; Artik koca topuzlu kafalar moda değil.... Ve bunu soran takipçilerine "nefsimle çok mücadele ederek bıraktım elhamdülillah" diyerek paylaşıyorlar.  Gülmeyin..

Bakıyorum  ben de bu hesaplara bakmasam nerden bileceğim.

He bir de zayıflamak... zayıfladıkça, ben de burdayım, artık sizin gibi giyinebilirim diye verilen tavizler...

Oje sürmek tesettür içine dahil mesela. "Çünkü ben tesettürü temsil etmiyorum herkesin özgür düşüncesi var.  Beni yargılamayın kendinize bakın" diyorlar. Haklılar da kendimize bakalım.

Peki, senin hedef kitlen kim?

Sana bu ücreti öderken ürün sahipleri, seni kimlerle buluşturmayı düşünüyor? Ya da sen her gün en bastaki tesetturunden taviz vere vere arttırdığın takipçilerin kimler ?

Bu gözler epilasyon tavsiye eden tesettürlüleri de gördü. Bu gözler "çocuğum sizi takip ediyor, benim sözümü dinlemiyor ne olur siz onu engelleyin  bari" diye çaresizce yazan bir anne ile alay eden o kızı da gördü. Ah ah..

Bu yapılan iş, mankenliktir. Mankenler bedeni ile para kazanır.  Bir ürünü alıp giyerler ve podyumda onu taşırlar. Insanlar da bunu beğenip alırlar. 

Şuan podyumlar instagram sayfaları olmuş.  Tutulan bir sürü profesyonel fotoğrafçılar ve studyalarda günlerce süren çalışmalar var. Ve mankenler nasıl cildine, kilosuna dikkat ederse bu hanimlar da o şekilde dikkat edip koruyorlar. Hepsi aynı değil elbette ama çoğunluk  bu şekilde.  Bu işin gerektirdiği olay bu. Bi tesettür firmasi bile ürünlerini tanıtmak için aradığı özellikler de bir manken özelliğinde. Reklamı da bu şekilde. 


Evet para tatlıdır. Aldıkça, kazandıkça insan daha çoğunu ister. Böyleyiz.

Artık lüks giyimlerin dışında lüks mekanlar da hızımızı kesmiyor. İçki satılan yerlerden alışveriş yapmamaya özen gösterenlere amaaaaannn ne olacak sanki diyoruz. Benim yazılarını takip ettiğim, yemek dergisini ilk çıkaran bir bayanın içkili ve haram et satan bir market zinciri ile ortaklık içindeki paylaşımını görünce takipten çıkardım.  Diyorum ya para tatlıdır. 

İçki satılan yerden rahatsız olmayanlar içkili ortamlarda yemek yemekten de rahatsız olmuyor. Tesettürü simgelemediklerini söylüyorlar ama mahrem yerleri örtülü olmadan denizde yüzenlerle bir arada yüzmekten de rahatsız olmuyorlar. Tam tersi neden buralara alınmıyorum diye rahatsız oluyor. Canım onlar seni ve hasemanı istemiyorlar...
Ve bizim canım ablalarimiz burada tesetturlu oldukları aklına gelip, bunu sosyal medyada yayınlayıp destek istiyorlar. Bir karar verin siz de artık.  Var mi yok mu tesettür.  Her satıra kaç kere yazdım ama yoksa başka kelime kullanayım ben de. 

Bir sitede otururken oranın kadın erkek ayrı havuzu arama gibi bi kriterimizin olması tuhaf değildir. Evet tesettürlü ya da tesettursuz insanlar neden burda yüzüyor diye bir olayın içine giremeyiz. Herkes istediği yerde yüzer. O senin kendi hayandır. Hepimizin açık kapalı arkadaşları ve birlikte yaptığımız tatiller var. Biz yanyanken bir sıkıntı yok ortak nokta bulunuyor. Ama ötekileştirme yapılmış cookk önceden.  Yazılmış duvara kocaman hasemayla girilmezzzz ‼️

Eveeet, değişmeler, tavizler, yeni dünya düzeni (!), bir çok kavramlar geliyor yerleşiyor hayatımıza. Bu zamanın sınavı da bu. Doyumsuzluk da çok geliyor aklıma. 

Ama şöyle  dönüp  baktığımda diyorum ki; ünlü olmak bilinmek de çok güzeldir. Ama sizin ortaya koyduğunuz hiçbir başarı yok. Sadece aldığınız haklar var. İçini bosalttığınız kavramlar var. Tesettürü maalesef sizden öğrenen kızlar var. Sizin gibi kapanmak istiyorum ablaaaa, diye yorum yazanlara sevinmeyin üzülün. 

Bir çoğu kendi markasını kurmuş bu hanımların ürettikleri ürünler tesettürlüler için. Modaya artık onlar yön veriyor. Onların üzerinde görüp gidip alıyoruz. Bu devran nereye gider bizim çocuklarımız neler görür neler ister bilemiyorum.

İçinde bulunduğum dernek ile aile üzerine bir sene boyuca eğitimler yaptık.  İçi boşaltılmış kavramlara değindik. Bir şey haram ise, onu yapanlar artsa da haram haramdır bu helal olmaz dedik. Sünneti hayatınızdaki sabiteler koruyun ve sürekli onları yoklayın dedik. Nacizane yine yineliyorum...


Bir sonraki "yeni muhafazakarlar 3" yazımda umarım daha güzel şeyler yazıyor olurum. Daha güzel günler görmüş oluruz. 

5 Mayıs 2021 Çarşamba

1442 Ramadhan

Genel de 14 günlük turlar daha makbul olurdu. Gönül uzun kalmak ister ama dünya koşturması orada da izin vermez. Mekke 7 Medine 7 olarak bölünürdü. Şimdiki umre turlarında Medine gün sayısı daha az. 

Kutsal topraklardan bahsediyorum evet. Ramazan deyince aklıma gelir hemen. Hiç bir Ramazan ayında orada bulunmak nasip olmadı ondan da olabilir bu yürek yangını. Ama niyette de o da sabit. Her umre, her ziyaret bir öncekinden farklı, feyizli, birikimli, eksiksiz olması için çok dua ederim. 

- Aynı şeyleri yapıyoruz işte.... diye etraftan gelen sesler gibi değil.  Öyle olunca turist geziyor gibi geliyor bana. Oysa Dünyada Müslümanların turist olmadığı sayılı yerlerden birisi de burası. Yine bir iş arası nereden geldi aklıma bunlar. Hemen not düşeyim tarihe diye oturdum bilgisayara. 

1442 Ramadhan ayının son günlerindeyiz. Kadir Gecesini arıyoruz. Öyle bir zamandayız ki. Herkesin evi itikâf... Veli babamız var bizim. İsmi ile müsemma olsun diye niyet eder koyarız ya isimleri. O niyetle konulmuştur herhalde. Çok nadirdir bu kadar ismi ile hemhal olan.. Eşim onun için;

-Ben kendimi bildim bileli babam ramazan ayında itikâftadır. (İskenderpaşa Cami)de.

Eşim kendini bildi bileli doğru. Çünkü Veli Baba 29 yaşından beri itikâfsız Ramazan geçirmemiş ... 71 yaşında vefat etti. Varın bu güzelliği tahayyül etmeye çalışın. 

Bir çocuk için nasıl güzel bir örnek. 

Diğer tarafta.55 yaşında vefat eden bir diğer babamız var. Hastalığının son evrelerinde Ramazandı. Camide ağrıları devam ederken cemaatine şöyle diyordu:

- Yüzüm bazen asık olabilir. Lütfen üzerinize alınmayın. Ağrılarım yüzünden elimde olmadan oluyor.. 

Elden ayaktan kesilene kadar diye bir tabir var ya. O ana kadar camisinde cemaatinin başında. Hastaneye yattığı gün kalkamamıştı ayağa bir daha...

İki güzel adam. İki hasret duyulan, yaşanmış ve yaşanmadan da özlenen zamanlar....

Ramazan..

Son günleri aslında umredeki gibi diyecektim.

Orada da her günü bir daha gelmeyecekmiş gibi yaşamak için gayret ve dua ederiz ya. 

Bu ramazan için de öyle. Son Ramazanımızmış gibi son günler, her günü Kadir gibi... Ne bırakırız yanımıza, ne bırakırız bugünün çocukları yarının büyüklerine... 


Her yazının ucunda ya özlem ya özlenen var. 


23 Ramadhan 1442 

10.43 

Bursa


23 Nisan 2021 Cuma

geceye hüzün çöktü

 Bazı kelimeler içerisinde çok şey biriktirir.


Çöle inen nur kitabında üstad öyle güzel anlatmış ki O'nu(s.a.s.).. kitabın altı çizilmeyecek yeri kalmıyor sanki...

Tam çiziyorum 25 sene öncesinden babam çizmiş aynı yeri, diğer sayfaya da çizmekle de olmaz kavramak gerek diyor.
"Kavranmalı,"
"Ezberlenmeli,"
"Yaşanmalı... " daha nice güzel notlar.

Evde odadan odaya geçerken bize de okurdu ama kavrar mıydık meçhul.
Çocuk denen zamanlardı.

Onun elinin değdiği kitapları ilk aldığımda hemen notlarına bakardım. Bize ne yazmış diye. Bu kitaba kaç kere bakmama rağmen, okuma sırası gelmeden görmemişim burayı.

Hemen öncesinde şöyle diyor Üstad;

"Ve kendinde yok, Allah'ta var olmak... Ve

Ve gerisi, kelâmın, aklın, hududun, mevzunun dışı... "

Yok olmanın temeli olsa da bu hüzün gecesi, yarınlarım varlığa erse Babacım...

00.10
20.04.2021
Bursa
Saliha Inecikli.
Geceye hüzün çöktü.


12 Aralık 2020 Cumartesi

geçen zaman

 

İnsanın yaşı ilerlediği zamandı galiba. Bu geçmişi sürekli hatırlama halleri. Kaç gündür lise yıllarımda dolaşıyorum.

Film şeritleri gibi sahneler geliyor gözümün önüne. Birinden diğerine zıplıyorum. Bu durumdan da nasıl mutlu oluyorum. Evin yerlerini silerken demin kelimeler ve sahneler birbirini kovaladı beynimde adeta. Kendimi bilgisayar başında buldum. Neler yazacağımı önceden asla planlayamam. Konuşmalarım da öyledir. O sıra üç düşünüp bir söylemeye çalışırım. Şimdi beynim düşünür ben dökerim kaleme. Bir değişik hal ile…

Lisem, Sarıyer’in en güzel yerindeydi. Arkadaşlarım özenle seçilmiş gibi sıralanmıştı yanıma. Öyle ki devamında dost olabilmiştik birbirimize… Hüznümüz bile en güzel anılarımızdandı. Elhamdülillah. Rabbime şükürler olsun.

Bu bahsettiğim sahnelere gelirsek eğer;

Bazı günler dersin iptali ya da başka bir sebepten erken çıkardık. Bir arkadaşım ile Taksim’e giderdik. İlk nasıl başladı bu bilmiyorum aslında. Sonrasında neredeyse her hafta gidiyorduk.

Taksim’in en büyük kilisesi; Sen Antuan…

Evet... En çok oraya gidiyorduk… Peki ne yapıyorduk burada.

 İlk zamanlar izliyorduk insanları ne yapıyorlar bunlar diye. Mum yakanlar, diz çökenler, papaza soru sormak için sıraya girenler, günah çıkarma odalarında ağlayanlar... Gide gele her bir köşesini ezberlemiştik… Papaz lojmanına girene kadar izlerdik mesela. Akşama doğru  da evsizler gelirdi yemek almaya kapıda bekledikleri bir köşe olurdu. Çok kalabalık olurdu bu kilise. Hava çok soğuk olmadığı zamanlardı sanırım.

Daha sonralarda; Bir adım öteye geçip, mum yakanlarla konuşmaya başlamıştık. Neredeyse %80’i Müslümandı bu kişilerin. Evet … ve girişte her iki tarafta var olan vaftiz suyunu sürenlerde de birçok Müslüman vardı. Konuştuklarımızın çoğu bu yanıtı vermişti.

Peki neden diye sorduğumuzda,

-        Burası da Allah’ın evi değil mi? Dua edip dilekte bulunuyoruz…

Diyorlardı…

Ne yapabiliriz diye birbirimize bakıyorduk arkadaşımla… Anlatmaya çalışıyorduk bildiklerimizi…

Güvenliğin dikkatini çekiyorduk artık.

En son papaza soru sormak için girdiğimiz kuyrukta, sıra bize gelip soru sorduğumuzda papaz da bizi mimlemişti artık.  Hiçbir zaman sorulara yanıt alamadık hep bize girişte sağda olan kitaplara yönlendirdi. Bir diğer güvenlik de bizi mimlemişti artık bu kiliseye girişimiz kolay olmayacaktı.

Taksimde kiliseden çok ne vardı ki. Tünele doğru yine solda merdivenlerle iniyorduk oraya bu kısmı da çok net hatırlıyorum; Santa Maria Draperies kilisesi, yine bir Katolik kilisesi…

Burada genel de hiçbir dine inanmayan kişilerle konuşmuştuk. Ve onların da birçoğu Kuran-i Kerim hariç diğer kitapları okumuşlardı.

Bir sonraki hafta için sözleşiyorduk. Aynı yerde buluşup Kur’an meali getiriyorduk…

Bir diğeri, bir ayet gösteriyordu bize. “Böyle bir dine mensup nasıl olabilirim diyordu”.

Bahsettiği ayet ahzab 50 ydi. Bildiğimizi anlatıyor, bilmediğimizi gelip okulda hocalarımıza sorup, bir sonraki hafta buluşuyorduk yine.

Aylar sürmüştü bu koşuşturma… Aylık akbilimizle finükülere binerdik Galata’dan Karaköy’e geçerdik. Oradan Eminönü. Taksim, İstiklaldeki nostalji tramvayı koşup yakaladığımız da çoktur. Bu satırları okurken arkadaşım hatırlar mı acaba kilisenin yanındaki börekçiyi. Kapısında mendil satan, bir ayağı olmayan abiyi ve onun küçük oğlunu. Hatırlar tatbikî.

Nedense bu son günlerde bu iki kız çocuğu dolaşıyor kalbimin sokaklarında. Ne güzel ne heyecanlı ne cesaretli kızlardınız siz öyle. Lise yıllarınızda bir kesit paylaştım. Şimdi bu kızlardan biri Londra’da biri Bursa’da.

20 yıl geçti üzerinden. Bugün bir yerlerde yazılacağını bilmeden yaşandı yıllar. Bir diğer arkadaşları okuyunca.

Cidden öyle mi yapıyordunuz diye soracaklardır?

Evet…

Daha neler yapıyorduk plansız, ansız.

Sultanahmet… Küçük Ayasofya, sahaflar, Süleymaniye…

Bir de Rumelihisarı’na gidiyorum bu aralar. O iki sur arasında ayaklarımı sallandırıp oturduğum anlara. Tıpkı salıncakta sallanır gibi başımı arkaya yaslayıp ayaklarımı boğaza uzattığım zamanlara. Arabayla geçerken baktığımız o surlar var ya. He işte en arka sağ köşedekine çıkardık bir diğer değerlim, arkadaşımla… Şimdi asla yapamayacağımı biliyormuşçasına nasıl da tadını çıkarmış o anın. Oh…

Her biri çok güzeldi. Hayallerimiz üniversite hayatlarımız sürprizlerdi.

Acısıyla tatlısıyla hepsi kabulümüz her birine eyvallah.

O heyecanlı kız ara ara hep gelsin yüreğimden beynime. Çok derinlere gömmedim ben onu. 😊




18 Kasım 2020 Çarşamba

O'nun Rızası

Çocuklar içeride oyun oynarken, mutfakta yemek hazırlıyordum. Mahir yanıma geldi ve; 


-Annecim ben seni hiç bırakmıcam sen de beni bırakma ben çok korkarım...

Dedi.

Beni bırakma gibi ayrılığa dair bir cümle kurması, deprem gerçeğiyle yüzleşmemizden sonra çok dokundu bana. Onlara belli etmediğimizi düşünüyorduk oysaki. Gece yatağa yatarırken dahi deprem anında küçücük bedenleri nerde, nasıl duracak diye düşünmeden kendimizi alamadık bir süre. Bir psikolog değilim ama çocukların herşeyi hissettiğini anneler bilir. Bu sözleri ile aklıma ilk gelen de bu oldu.

Insanın en büyük nimetlerinden birisi de unutmaktı değil mi? Eğer yaşadığımız acının ilk anı gibi olsaydık hiçbişey yapamazdık. Yüreğimizdeki o acının ağırlığını kaldıramazdık günlerce. Unutmaktan kasıt acıyı yok saymak değil ki. Vücudun dengesi, bir önceki gün gibi değiliz demek. Ya da o an unuttuğumuz için hayattayız, dünden güçlüyüz.

Yoksa her köfte yaptığımızda Ayda gelirdi aklımıza.. (Yıllar sonra bu yazıyı okuyunca Ayda'yi ilk günkü gibi hatırlayacağıma eminim.)

Deprem dışında birçok afet ve en önemlisi bir virüs ile mücadele ediyoruz. Neredeyse bir yılı dolduracak bu musibet ile ülkemizde de binlerce kişi vefat etti. Her yeni gün yeni haberlerle canımız yandı ve yanmaya devam ediyor. Evet bir yıl öncesinde bu senaryoyu yazsak okuyan bile inanmazdı belki. Maske ile yaşama zorunluluğu ve sevdiklerine zarar gelmesin diye uzak durma halimiz . Bu iki başlık tüm hikayenin özeti.

Hayatımın önemli isimlerinden birini uğurladık ebedî âleme geçtiğimiz hafta. Pandemiden onu göremedim son kez. Bir de ailesine mi sarılamayacaktım. Bunu düşünmedim bile acım o kadar büyük ki. Demin koruyup uzak durduğum insana sarılıp dakikalarca ağlayabiliyorsun. Neyi unuttum neyi yaşadım şimdi diye düşünmeden.

Ölümün yakınlığı her gün vururken yüzümüze, ne tarafından tutuyoruz yaşamın?

Alabildiğimiz tüm dersleri alıp çok iyi kavramış gibi ders veriyoruz bir de.

Kendi ensemizden tutup sirkeledik mi? Kırdığımız kalpleri onardık mı?
Ya kırıldıysak ki insan hep kırdığını değil de kırıldığını düşünür. Ve ahiret inancı pekişir. Orda hesaplaşacağına odaklanır.

Oysa kırdığını da kırıldığını da onarmak senin elinde. Hergün ahireti düşün mesela. O zaman unutmazsın. Kendinde düzelteceğin huyları. Unutmazsın. Her hareketini düşünürsün detaylı. Ahirette hesaplaşmayı unutup yerine ahirete bırakmayacağın hayatlar yaşamayı koyarsın.

Aslında;

En önemlisi ahlâk.

En önemlisi merhamet.

En önemlisi denge.

Herşeyi diri tutan.

En önemlisi dua herşeyi hafifleten.

En önemlisi hiç olmak. O zaman tek olanı anlar ve yaşarsın.

Düşünsene her yaptığın iş her söylediğin söz sağ ya da sola yazılıyor. Bunu düşününce her adımın O'nun rızası için atılıyor. Düşüncesi bile mutluyken yaşamanın huzurundan neden vazgeçelim.