9 Nisan 2013 Salı

Bu para kaç para?



İnsanın en büyük limanlarından birisi de çocukluğudur.  Hatalarından acılarından saklandığı yerdir orası. Ben çocukken, ben küçükken, ben eskiden… diye başlayan cümlelerimiz hiç bitmez.  Silmeye çalıştığımız onca hatıralara dirensek bile, çocukluk hatıralarımızı kolay kolay silemeyiz. Terapi gibidir çocukluk. Oraya gider dolaşır, rahatlar döneriz. Hep kalamayız nasılsa. Düşünüyorum da ya olmasaydı bunlar da. Geleceğe dair hayal kuramayan bir insanin geçmişi mükemmel değilse yaşadığı zamanda sıkışır kalır.
“Ah ben gençken” demeyiz mesela, gençken hata yaparız çoğunlukla… Hatalarımızı da çok hatırlamak istemeyiz dolayısıyla. Çocukluk öyledir, gençlik böyledir diye hüküm vermiyoruz elbette.  Ama çocukluk başkadır. Masumdur… Gerçek anlamını bilmeden yaparız çoğu şeyi. İyi midir kötü müdür bilmeden. Çünkü çocukken her şey iyidir. Kötüyle iyiyi ayırt etmeye başladığımızda artık çocuk değilizdir nasılsa. İnsanoğlu ne tuhaf cidden… Büyümek için sabırsızlanır, büyüdükçe de çocukluktan çıkmak istemez. Kolaya kaçıyoruz çünkü. İstemiyoruz zorluklarla savaşmak... Her şey iyi olsun istiyoruz. İyi insanlar, iyi dostluklar, iyi bir yaşam, iyi iyi iyi.
Bir kız çocuk, anneden çok babaya yakındır. Bilirsiniz klasik baba-kız muhabbeti. Bu kız çocuğunun ilk tanıdığı erkek babasıdır. Çocukluğunun erkeği de babasıdır, büyüyünce tanıdığı tüm erkekleri de babasıyla kıyaslar. Ölçüdür baba… Baba, bir duruştur, bir kılavuz. Elini erken bırakırsa eğer düşersin. Dağ derler ya. Sadece yaslanmazsın o dağa. O dağ, korur seni. Set çeker kötüyle arana. Onu görsen tamamdır. Her şey o dağın arkasında kalır. O var ya. Tamamdır işte ya. O. Babadır.
Nerden mi geldim buraya. Dikkatimi çeken ufak bir olay eskilerden bir sahneyi canlandırdı gözümde.  Çünkü ben de bir baba tanıyorum. Beni, Türkçe’ deki bir sürü sıfattan, bir kaçını dahi yan yana getirip bir cümle bile kuramayacak kadar kifayetsiz bırakan bir baba. Üç çocuğu için ayrı ayrı zarflar hazırlayan ve her ay aldığı memur maaşından o zarflara pay eden bir baba biliyorum. Ve bir kız çocuğu tanıyorum. Bir önceki aya ait parayı, bir sonraki ayda babasına satmaya çalışan bir kız çocuğu.
Ve ben büyüdükçe, ben büyüdükçe ve bu dünya böyle hızla kirlendikçe o babayı ve o kız çocuğunu istiyorum. Kolaya mı kaçıyorum. Evet kaçıyorum. Kaçıyorum ve istiyorum. ”Bu para kaç para” diye evin ortasında dönüp parasını satmaya çalışan kızın masumiyetini ve o kızın kahraman babasını istiyorum.


13 Şubat 2013 Çarşamba

Kimin hayali?

         
     
                Her şey hazırdır aslında. Yıllar öncesinden kurmuşsundur planlarını. Provalar, tekrarlar, ezberler bazen de doğaçlama...  Kusursuz olmaması için sebep yoktur adeta... Sahnedeki biblonun duracağı yer, protokolün oturma düzeni, teşekkür konuşması... Yıllardır emek verdiğin, hayallerini kurduğun şey gerçek olacak.

               Sonra, tam oyun günü birisi çıkar ve der ki;
"Bu sahne, bu senaryo, bu oyuncular hepsi, hepsi benim hayalim." Başrol oyuncunu da alır gider. Koskoca salon ortasında, sahnede tek kalırsın.. Düşünürsün... Ben başkasının hayalini mi kurmuşum.. Yoksa?



21 Ocak 2013 Pazartesi

Sosyal Medya




Hemen hemen hepimiz sosyal medyanın bir ucundan tutmuş durumdayız. Her gün geniş bir ağa yayılan bu mecra, içerisine çekiyor bizleri de. Mesela Türkiye’de facebook kullanıcı sayısı 30 milyonu geçti. Twitter kullanıcı sayısı ise 7 milyon civarında.  Varın siz hesaplayın gerisini.

Facebook eski popülerliğini yitirdi aslında. Neydi öyle evine gidip tarlasını eken, meyvelerini toplayan insanlar. Ne kadar çok boş vaktimiz varmış meğer bilgisayar başından kalkamaz olmuşuz. Ve neden bıraktık birbirimizi ki, buralara mahkum etmişiz diğerlerimizi.

 Sosyallik diyoruz da, birçok asosyalin yeri oldu. İletişim sorunu yaşayan tiplerin kendilerini buldukları bir yer. Herkes bir gruba dahil olma çabasında. Sanal alemden gerçek aleme geçerek sosyalleşenler de var. “Geleneksel facebook günleri”… Paylaşım siteleri için çekilen resimlere bir yorum yapamıyorum. O pozu gören artık anlıyor arkadaşım, çektirmeyin.

İnsanlar, twitteri daha farklı kullanıyorlar. İlk zamanlar sosyal medya hesapları olanların da bir havası vardı. Senin twitter adresin yok mu? Sorusu ve arkasından gelen o acıma bakışı ile kaç insan açmıştır hesap kendine iyi biliyorum. Twitter açmakla da bitmiyor. İnsanlar ne yazacağım diye düşünüyor sonra. Hadi yazacak şeyi de buldu, sırada doldurması gereken “kişisel bilgiler” bölümü var. Buraya en vurucu şey yazılmalı ki takipçi sayısı artsın. Herkes mi yazar olur arkadaşım, herkes mi uzman, herkes mi fotoğrafçı olur. Bunlar sosyal medyanın meslekleri. Kimse işsiz değil. Kimsenin susması gerekmiyor. İsteyen istediğine, istediği gibi yazabiliyor.

Bir diğer olay ise; foursquare… İnsan neden nerede olduğunu bildirir ki. Tamam bazı yerleri bildirdin değişik, güzel. Ama yolda giderken neden elinden düşürmezsin de iett otobüsündeki kadın gibi her durakta bir yazarsın. Ben henüz tam bir anlam veremedim. Yerini bildirmekle de kalmıyor. Şimdi orada ne gördün ne yedin onları da göstermen lazım. Mesela her gün yediğin mevsim salatasını şöyle değişik bir efekt ile paylaşman gerekir. Paylaştın o da yetmiyor. Ne kadar beğenisi var ne kadar yorumu var. Var da var.

Masa başı Ortadoğu Uzmanlığı; Böyle bir ilan görürsem asla şaşırmam. Zira o kadar fazla ki sayıları. Muhafazakar kesimin uğrak yerlerinden At Pazarı’na uğrasanız hemen hemen her masada bir uzmana rastlayabilirsiniz. Hatta bu tipler konuşmalarıyla birçok kişiyi etkileyebilirler. Ağzında iki tane –ist,-izm ekli kelimeyi döndürüp duran, dinden ödün vermeyen bu tipleri, arkadaşları ‘mücahit’ olarak bile tanımlar. Bunlar da sosyal medyadan nemalanıyorlar.

 Sosyal medyaya dahil olduğumuzdan beri mahremiyetimiz kalmadı. Yatak odası resimlerine kadar her şey burada. O da görsün o da beğensin. Hele o düğün resimleri… Tesettürlü kızlar da daha fazla görüyorum bu olayı. Eskiler düğün resimlerini sadece yatak odalarına koyarlardı. Hem ayıp sayarlardı öyle salonlarda baş köşelerde olmasını. Şimdilerde ağzının içine düşerek verilen pozlar cümle aleme ilan ediliyor. Bir de üzerine ayet yazmıyorlar mı. Ayet eşliğinde sunuyorlar. Hem Allah hem yallah olayı tam uyuyor sanırım. 

Sosyal medya zararlıdır! Diye bir ibare kullanamayız. Hayatımıza girdi gireli iletişim olarak büyük sorunlar yaşıyoruz bu bir kesin. Adı üzerinde paylaşım sitesi… Üzüntü, sevinç, keder, her şey paylaşılıyor. Sanırım biz dozunda hata ediyoruz. Kullanım ile ilgili hataları ayıkladıktan sonra bir zararı olmadığını düşünüyorum. Bir tweet ile bir insanın neye yakın neye uzak olduğunu az çok anlayabiliyoruz. Falancı kimdir dediğimizde, yaptığımız bir iki sorgulamada karşımıza az çok bilgiler çıkar. Paylaşımlarımız, hakkımızda bir bilgi, bir yorum içeriyor. Verdiğimiz bilgilere dikkat edelim J

29 Kasım 2012 Perşembe

Yeni Muhafazakarlar


Muhafazakarlık gündemin vazgeçilmez konusu bazen de malzemesi. Geçtiğimiz günlerde   televizyonda  denk geldiğim bir program da konumuz ile aynı ismi taşıyordu; Yeni muhafazakarlar… Biraz izlemek istedim. İki tesettürlü kız muhabirin sorularını yanıtlıyor, arada son günlerin muhafazakar isimlerinin yorumları ekrana yansıyordu. “Jeep’e binen tesettürlü bayanlar ve giyimleri ile ilgili ne düşünüyorsunuz.”  sorusuna yüzünde kat kat makyajdan mimikleri tam belli olmayan tesettürlü (!) kız şöyle yanıt verdi: ” Yani herkesin bir refah seviyesi vardır. O kendini jeep içinde rahat hissediyor olabilir. Ben de kendimi bu şekilde rahat hissediyorum. O yüzden böyleyim İslam’da birçok kural var aslında hepsine uymamız gerekir. Ne diyeyim Allah bizi ıslah etsin.”  Dedi ve güldü.

Kız çok doğru ve yalın bir şekilde kendini ifade etti. Bu düşüncede olan ve kendini bu şekilde ifade etmeyen çok kişi var maalesef. Ben jeepe binen Müslümanların yargılanmasından yana değilim. Bu onun bir hakkıdır şüphesiz. Tevazu gösterip binmemesi takvasını gösterir. Ülkemizdeki Müslümanları yargılıyoruz çoğunlukla. Gelir seviyesi ile doğru bağlantılı olarak. Arapların yaşayışı o kadar batmıyor gözümüze. Konu oraya gelince kültürlerine, refah seviyelerine göre yorumluyoruz. Müslümanları, belli bir temele oturtup değerlendiremiyoruz.

Zenginleşen Müslümanlar, kendilerini yeni bir kimlik ile tanımlamayı seçiyorlar her nedense. Genç muhafazakarlar, yeni muhafazakarlar, modern Müslümanlar, ılıman Müslümanlar... Tek başına Müslüman kelimesi nasıl yetersiz kalır aklım almıyor. Bana öyle geliyor ki, İslam’ın temel rükünlerinden taviz verdiğimiz için seçiyoruz bu kelimeleri. Bu bazen örtümüze takmadığımız iğne, çeşitli nedenler ile giymekten vazgeçtiğimiz çarşaf olabiliyor. Seçtiğimiz yeni başlıklar ile biz de başlatıyoruz “ötekileştirmeyi”.

Buradaki bir diğer konu “İslam’da Moda”.  Peki İslam’da moda var mı? Devamında aklımıza Müslüman şık olmalı sorusu da geliyor aslında. Tabiki İslam’da moda diye bir şey yoktur. Tesettür esastır. Üzücü olan bunu bilip de uygulamada hataya düşmek.  Artık hepimiz İslam’ı “bana göre” diye başlayan cümleler ile açıklar olduk. Günümüzde bu konu, her gün çeşitliliğini arttıran örtünme şekilleriyle bayanlar üzerinden ilerlemekte. Tesettür ile en büyük muhafazayı kadınlar üstlendiği için sanırım. Şöyle bir tezatlık da yok değil aslında. Genelde tesettürlü bayanları eleştirenler, kendilerini muhafazakar erkek tanımında gören beylerde oluyor. Muhafazakar erkek boyutuna hiç girmek istemiyorum. Eleştiren erkekler öncesinde kendi muhafazakarlığını içlerinde masaya yatırmaları gerekir.

Çarşaflılar, pardösülüler, şallılar, tunikliler, iğneliler, iğnesizler, boneliler, bonesizler, sıkma başlılar… Hatta öyle çeşitlilik var ki gördüğümüz bayanları; oturdukları semte, bağlı bulundukları cemaate, okudukları okullarına göre bile seçebiliyoruz. Önceden “inancım gereği örtünüyorum” cümlesinin yerini “böyle kendimi iyi hissediyorum” aldı. Herkes kendince bir şeyleri muhafaza ediyor muhakkak. Ama neyi, nasıl muhafaza edip, tanımladığımız noktasında düştüğümüz bu çeşitliliği sorgulama vaktimiz geldi.



30 Ekim 2012 Salı

Gözlemledim...

Çok şükür... Hastane günlerimiz son buldu.
En azından yatılı olarak kalmıyoruz. Bir aydan fazla bir süreyi alan bu günlerde dikkatimi çeken onca şey oldu ki. Sadece bir kaçına değinmek istiyorum. Sizce de öyle mi acaba?

  • Bir kere tıp okumanın havası hiç bir meslekte yok arkadaş! Tramvayın içerisinde giyiyorsun önlüğünü, hatta çıkarken de steteskopun boynunda önlüğün üzerinde yine tramvaya gidiyorsun. Orada istersen çıkar istersen eve kadar öyle git. Mahalleli desin ki; bizim doktor geliyor. Ama bunlar neden?yoğunluktan... Çıkarmaya vaktimiz yok, biz hayat kurtarıyoruz(!)...
  • Bir çoğunun suratsız olmasının sebebini de çözemedim. Sanırım o da uykusuzluktan ve yorgunluktan. E iyi de arkadaşım, doktorsun yani. Zorla okutulacak bir bölüm de değil hani. Neden seçtin diye sorarlar adama?
  • Hastane sisteminde her bölüm içinde hiyerarşik bir sistem var. Mesela hasta bakıcılar.. Ben eminim ki onların da bir profesörü, bir uzmanı, bir asistanı var. Hele bir de bahsettiğimiz hastane araştırma hastanesi ise... Günde o kadar çok hasta geliyor ki bunlar normal vakalar değil. Adamlar üç beş bir şey kapıyor. 
  • Hastane kayıt evraklarını dolduran şahıslar, inşaat mühendisi olan birisini ev hanımı, gelir uzmanı olan eşini serbest meslek, Çaykara olan doğum yerini Rize yazabilecek kadar farklı bir görüş açısına sahipler. Hatta bu şahıslar biraz daha ileri gidip az önce evli olan kişinin diğer evrağındaki medeni durumuna bekar da yazabilirler. 
  • Hafta içi her dakika kapınızı öğrenciler açabilir. (çalar demiyorum açar, onlar çaldı sanıyorlar.) Sizinle anket yapabilir, biraz sabrınız zorlanır ama  yardımcı oluruz evelallah. 
  • Kalem koleksiyonu yapan tipler var. Önlüklerin üst cepleri sıralı böyle. Odaya giren önce o kalemi çıkarıyor. Boş da olsa, kullanmasa bile o tepesindeki açma yerine ortalama 10 defa basıp gidiyor. Bu da bir kural sanırım. 
  • Son sınıf öğrencilerine bir hasta yanlışlıkla -hemşire hanım! diye seslenmeye görsün. İnce ama baskın bir sesle hemen cevap gelir. -Ben hemşire değil, doktorum, doktor.... (Boşuna mı okuyoruz onca yıl. ) 
  • En çok hoşuma giden yerlerden birisi ise; Şimdi uzun zaman yatınca, az çok ne ne değildir diyerek internetten de araştırma yapınca biliyorsun bazı şeyleri. Dikkatsiz olan asistana - bu hastalığın adı bu değil, ya da - tahlil isterken şu değeri de almanız gerekmez mi?.. diye önerdiğiniz zaman genelde sizi bozar. Çünkü o doktor... Sonra vizit sırasında uzman asistana - şu değeri de almanız gerekirdi(Hastanın bahsettiği değer) - Bu hastanın hastalığı bu demek değil ki (hastanın dediği teşhis) .... İşte o an asistan hasta ile asla göz göze gelmez... :) 
  • Bir araştırma hastanesinde flash diskin giriş yeri dahi olmayan onca bilgisayar vardır. Ultrason cihazları ise tarihin ilk ultrasonu. Hani ilk bulunmuş numune olarak oraya getirmişler. Dedim arkadaşlar bir müze açalım, bunu da girişine koyalım o derece. 
  • Tamam teknolojide geride kalmışsınız. Devletle alakalı bir sıkıntı da olabilir. Ama bu fişle çalışan otopark sistemi de neyin nesi. Sana bir fiş verecekler, içeride kaç saat olduğunu anlayarak o saate göre ücret alacaklar. Bir de o fişi unutsan bilmem kaç misli para ödeyeceksin. Abooo... Ee içerideki ultrason M.Ö. 700 vs. vs. vs.
Şaka bir yana. Doktorluk kutsal bir meslek olabilir, sabır gerektirebilir, insanlarla uğraşmak kolay olmayabilir... Ama yaptığın olumsuz davranışı,  hasta konumunda olsan da sana yapılsa, ya da yakınına?
Doktorları severim arkadaş... Haddini aşanlara cevabı verilir elbet. Onların bizden tek farklı sıfatı var doktorluk, ama senin insanlığının yanında pek işe yaramıyor. Birçoğu böyle olsa da, genelleme yaparak iyileri harcatmam... Benimkisi naçizane gözlem yazıları :)